وقتی صحبت از باتری لیتیومیونی میشود، بیشتر مردم به گوشیهای هوشمند یا لپتاپها فکر میکنند. اما نخستین محصول مصرفی مجهز به این فناوری، نه یک موبایل بود و نه یک لپتاپ؛ بلکه دوربین فیلمبرداری Sony CCD-TR1 بود که اوایل دهه ۱۹۹۰ روانه بازار شد.
در آن زمان، دوربینهای فیلمبرداری به باتریهای سنگین نیکل-کادمیوم مجهز بودند که هم وزن زیادی داشتند و هم شارژدهی محدودی ارائه میکردند. سونی با استفاده از باتری لیتیومیونی توانست دستگاهی سبکتر، کوچکتر و با دوام شارژ بیشتر تولید کند؛ اتفاقی که نقطه آغاز استفاده تجاری از این فناوری در محصولات الکترونیکی بود.
جالب اینکه گوشیهای معروفی مثل Motorola DynaTAC 8000X و حتی لپتاپهای اولیه مانند Apple PowerBook 100 هنوز از باتریهای قدیمی استفاده میکردند. باتری لیتیومیونی بعدها راه خود را به گوشیها، لپتاپها، خودروهای برقی و صدها گجت دیگر باز کرد و به یکی از مهمترین فناوریهای دنیای دیجیتال تبدیل شد.
